Emeklemeden Yürünmez!

Ege'yi görmeyeli iki hafta olmuştu Çandarlı'ya gittiğimde. Ben giderken emeklemeye çalışıyordu. Şimdi ise yürümeye çalışıyor!! En acı sürpriz Cuma akşamı Moskova dönüşü Ege'yi kucağıma alır almaz ağlamaya başlamasıydı. O gece beni her gördüğünde ağladı. Anlaşılan 15 gün beni unutmasına yetmişti. Neyse ki, Cumartesi sabahı tekrar tanıştık ve çok güzel iki gün geçirdik.

Ege artık mükemmel şekilde ve çok hızlı emekliyor. Yani gözümüzü üzerinden ayırmamamız gereken zamanlara başladık. Emeklemenin yanında koltuklara tutunup ayağa kalkmaya bile başladı. Tutunarak yürüme denemeleri yapıyor. Yanda görüldüğü üzere artık ayakta pozlar da veriyoruz.

Yiyecekleri iyice çeşitlendi. Normal anne sütü tüketimi devam ederken, buna sabahları, yumurta sarısı, peynir, bisküvi den oluşan kahvaltı, öğlenleri meyve, akşamları da tarhana çorbası eşlik ediyor. Bu kadar beslenmenin tabii sonucu olarak da hiç yerinde durmuyor bizimki.

Bu arada Antalya'dan sonra İzmir'de de annemle babam Ege ile çok güzel vakit geçirdiler. Hatta benim orada olduğum haftasonu halası da geldi İzmir'den. Bu cuma Ege annesiyle Ankara'ya geliyor. Benim hasretim bitiyor sıra Antalya ve İzmir tayfasında.

Yandaki fotoğrafta da Ege'yi büyükannesi ile görüyoruz. İşte ailemizin en yaşlısı ile en genci birarada.

Geçen hafta Ege ve Görkem de birlikte zaman geçirme fırsatı buldular. Bu öğlen bana anlatıldığına göre Ege'yi Görkem'in sırtına bindirmişler, atçılık oynamış bizimkiler :)

İki aylık gezintiden sonra sanırım kendi evini biraz yadırgıyacak Ege. En çok da kalabalığa bu kadar alıştıktan sonra yalnız ben ve Arzu yetmeyeceğiz diye korkuyorum. Artık iş bize düşüyor.


Ne diyelim şu Cuma gelse de artık kavuşsak...